نگاهی آسیب شناسانه به مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی



یکی از فارغ التحصیلان مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی معتقد است که عملکرد مدیران در خصوص این مرکز آموزش عالی ویرانگر بود. می توانستند این موسسه را با همه تجربیات، اساتید و کارگاه هایش در هر قالبی به وزارت علوم منتقل کنند، اما به جای حل مشکل، چهره آن را پاک کردند. به گزارش «دنیای سفر»، سجاد باغبان از دانشجویان موزه مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی است. وی که در حال حاضر استادیار گروه موزه و گردشگری دانشگاه هنر اصفهان است، از جمله فارغ التحصیلانی است که پس از فارغ التحصیلی از این مرکز وارد سازمان میراث فرهنگی نشد و به صورت مستقل با سایر ادارات دولتی از جمله دانشگاه ها همکاری کرد. این عضو هیئت علمی دانشگاه هنر اصفهان معتقد است: هنوز برای ارزیابی آسیب های ناشی از تعطیلی مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی زود است. زیرا بستر آموزشی بلندمدت است و آثار این امر در دراز مدت خود را نشان می دهد. باغبان در گفت وگو با ایسنا در این باره توضیح داد: کافی است دید تعطیلی مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی چه آسیب هایی می تواند داشته باشد. بیایید به تاثیرات مثبت این مرکز نگاه کنیم. آمار دقیقی ندارم اما به نظر می رسد بیش از 50 درصد بدنه کارشناسی وزارت میراث فرهنگی به ویژه در معاونت میراث فرهنگی از فارغ التحصیلان آن مرکز هستند. می توانم بگویم تقریبا 100 درصد کارشناسان و مدیران موزه ها فارغ التحصیل آن مرکز هستند. بر اساس تجربه و تعاملی که با موزه ها و ادارات مختلف میراث فرهنگی داشته ام، شاهد بوده ام که دانش آموختگان آن مرکز، بدنه کارشناسی میراث فرهنگی این کشور را تشکیل می دهند. برخی از دروس در مقطع کارشناسی تدریس نمی شود، زیرا آن رشته در دانشگاه تدریس نمی شود، در حالی که در مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی، دروس خاصی در رشته میراث فرهنگی تدریس می شد که با وجود این، همچنان تدریس می شود. . . که چندین سال است تعطیل شده است. به علاوه برخی از آن رشته ها در دانشگاه های دیگر جایگزین نشده اند. این کارشناس موزه افزود: موزه داری از آن رشته هایی است که در هیچ مرکز آموزشی تهران از دانشگاه های کوچک تا بزرگ تدریس نمی شود. این رشته در حال حاضر فقط در دانشگاه هنر اصفهان تدریس می شود. دانشگاه هنر شیراز برای مدت کوتاهی در این رشته دانشجو می پذیرفت که ظاهراً متوقف شده است. با چنین شرایطی طبیعی است که در آینده دیگر فارغ التحصیل و متخصص در این رشته نخواهیم داشت و یا تعداد آنها بسیار کم خواهد بود. این در حالی است که تعداد موزه های خصوصی در کشور افزایش یافته و در چنین شرایطی خلاء متخصصان این حوزه احساس می شود. یکی از اعضای هیات علمی دانشگاه هنر اصفهان از وضعیت فارغ التحصیلان مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی و عدم استفاده از آنها انتقاد کرد. وی در بدنه میراث فرهنگی از زمان افتتاح این مرکز تا امروز که تعطیل شده است، گفت: انتقادها متوجه مدیرانی است که نمی خواهند از توانایی های کارشناسان استفاده کنند. حدود بیست سال پیش از مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی در لیسانس موزه فارغ التحصیل شدم اما موفق نشدم به عنوان کارمند و کارشناس در سازمان میراث فرهنگی استخدام شوم اما در این سال ها تمام تلاشم را کردم. هم فعالیت های آموزشی و هم پژوهشی و اینکه چقدر در رابطه با تخصصم در این زمینه موثر بوده ام و با ادارات مختلف دولتی مانند دانشگاه ها یا مؤسسات آموزشی خصوصی همکاری داشته ام. و اینکه وزارت میراث فرهنگی وجود ندارد نباید مانع تربیت کارشناسان شود، بلکه باید این سازوکار اصلاح شود. در واقع صورت مشکل را نباید پاک کرد، بلکه باید این مشکل را حل کرد. در آن زمان، محدودیت های قانونی در استخدام یا محدودیت های بودجه دولتی مانع استفاده از این متخصصان شد، اما بسیاری از فارغ التحصیلان تاسیسات خود را در زمینه های گردشگری، مرمت و صنایع دستی راه اندازی کرده اند. این کارشناس موزه تاکید کرد: تنها به اقدامات این کارشناسان و استفاده از آنها در خود میراث فرهنگی مربوط نمی شود، بسیاری از موزه های خصوصی، مراکز گردشگری و شرکت های خصوصی فعال در زمینه مرمت آثار یا بناهای تاریخی از کارشناسان و کارشناسان استفاده کردند. مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی نیز بسیار سودآور و مستعد خوداشتغالی است و نیازی به استخدام افراد متخصص در این زمینه از دولت نیست. باغبان افزود: فکر می کنم اگر مطالعه آماری انجام شود، درصد اشتغال تخصصی فارغ التحصیلان میراث فرهنگی جزو بالاترین درصدها نسبت به سایر رشته ها باشد. یک موسسه آموزشی خواهد بود پس این موضوع توجیهی برای تعطیلی آن مرکز نبود. یکی از اعضای هیات علمی دانشگاه هنر اصفهان بیان کرد: در نهایت قانونی برای واگذاری تمامی مراکز آموزش عالی وابسته به سازمان ها به تصویب رسید. درست یا غلط بودن این قانون برای من مهم نیست! بالاخره این یک قانون ملی است و همه سازمان ها و وزارتخانه ها باید دیر یا زود این کار را انجام دهند، اما مشکل اینجاست که این قانون نمی گوید مرکزی با این تجربه و ظرفیت بالا را تخریب و منحل کنید. این بخش از عملکرد مدیر ویرانگر بوده است. می توانستند این موسسه را با تمام تجربیات، اساتید و کارگاه های آموزشی در هر قالبی به وزارت علوم منتقل کنند. باغبان افزود: چند سال پیش زمزمه هایی مبنی بر ابراز علاقه دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران به این دانشکده به عنوان دانشکده میراث فرهنگی به گوش می رسید. به دانشگاه تهران ملحق شد و شنیدیم که بقیه دانشگاه های مادر نمی خواهند آن را به عنوان یک مرکز آموزشی تخصصی در حوزه های میراث فرهنگی تخریب کنند و موافقت کردند که فقط مدیریت میراث فرهنگی آن به وزارتخانه واگذار شود. علم است و هنوز هم وجود دارد. . به نظر من، این یک ضرر بزرگ است و اگر فقط با تغییر مدیریت و جابه‌جایی وضعیت فعلی‌اش همراه باشد، چندان نگران‌کننده نخواهد بود. نگرانی از دست دادن یک نسل وجود دارد و اگر سه یا چهار دانشگاه بزرگ در کشور وجود داشت که همین موضوعات را تدریس می کردند، این نگرانی وجود نداشت. این کارشناس موزه ادامه داد: فرض کنید وزارت نفت یا نیرو دارای مراکز آموزش عالی بود در حالی که در کشور دانشگاه های صنعتی زیادی داریم که به تنهایی این رشته ها را پوشش می دهند، در چنین مواقعی نیازی به آنها نیست. مرکز آموزش عالی اما در کشور ما حتی دو دانشگاه بزرگ که دانشکده تخصصی داشته باشند نداریم و اگر از دانشگاه هنر اصفهان که این همه دوره مرمت دارد بگذریم، موزه نداریم. من هیچ دانشگاه دیگری مثل آن ندارم.

دیدگاهتان را بنویسید