نگاهی آسیب شناسانه به مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی



یکی از فارغ التحصیلان مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی معتقد است که عملکرد مدیران در خصوص این مرکز آموزش عالی ویرانگر بود. می توانستند این موسسه را با همه تجربیات، اساتید و کارگاه هایش در هر قالبی به وزارت علوم منتقل کنند، اما به جای حل مشکل، چهره آن را پاک کردند. به گزارش «دنیای سفر»، سجاد باغبان یکی از فارغ التحصیلان کارشناسی موزه از مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی است. وی که در حال حاضر استادیار گروه موزه و گردشگری دانشگاه هنر اصفهان است، یکی از فارغ التحصیلانی است که پس از فارغ التحصیلی از این مرکز وارد بدنه میراث فرهنگی نشد و به صورت مستقل با سایر ادارات دولتی از جمله دانشگاه ها همکاری کرد. این عضو هیئت علمی دانشگاه هنر اصفهان معتقد است: هنوز برای ارزیابی آسیب های ناشی از تعطیلی مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی زود است. زیرا بستر آموزشی بلندمدت است و آثار این امر در بلندمدت خود را نشان می دهد. باغبان در گفت وگو با ایسنا در این باره توضیح داد: کافی است دید تعطیلی مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی چه آسیب هایی می تواند داشته باشد. بیایید به تاثیرات مثبت این مرکز نگاه کنیم. آمار دقیقی ندارم اما به نظر می رسد بیش از 50 درصد بدنه کارشناسی وزارت میراث فرهنگی به ویژه در معاونت میراث فرهنگی از فارغ التحصیلان آن مرکز هستند. می توانم بگویم تقریبا 100 درصد کارشناسان و مدیران موزه ها فارغ التحصیل آن مرکز هستند. بر اساس تجربه و برخورد با موزه ها و ادارات مختلف میراث فرهنگی شاهد بوده ام که فارغ التحصیلان آن مرکز بدنه کارشناسی میراث فرهنگی این کشور را تشکیل می دهند. برخی از دروس در مقطع لیسانس تدریس نمی شود، زیرا آن رشته در دانشگاه تدریس نمی شود، در حالی که در مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی، دروس خاصی در حوزه میراث فرهنگی تدریس می شد که با وجود این، همچنان تدریس می شود. که چندین سال است که تعطیل شده است. گذشت، برخی از آن رشته ها در دانشگاه های دیگر جایگزین نشده است. این کارشناس موزه افزود: از جمله آن رشته ها موزه داری است که در هیچ مرکز آموزشی در تهران از دانشگاه های کوچک گرفته تا بزرگ تدریس نمی شود. این رشته در حال حاضر فقط در دانشگاه هنر اصفهان تدریس می شود. دانشگاه هنر شیراز برای مدت کوتاهی در این رشته دانشجو می پذیرفت که ظاهرا متوقف شده است. با چنین وضعیتی طبیعی است که در آینده دیگر فارغ التحصیل و متخصص در این رشته نخواهیم داشت و یا تعداد آنها بسیار کم خواهد بود. این در حالی است که تعداد موزه های خصوصی در کشور افزایش یافته و در چنین شرایطی خلاء متخصصان این حوزه احساس می شود. یکی از اعضای هیات علمی دانشگاه هنر اصفهان در خصوص انتقاد از وضعیت فارغ التحصیلان مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی و عدم استفاده از آن. ها در بدنه میراث فرهنگی از زمان افتتاح این مرکز تا امروز که تعطیل شده است، گفت: انتقادها متوجه مدیرانی است که نمی خواهند از توانایی های کارشناسان استفاده کنند. حدود بیست سال پیش از مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی در لیسانس موزه فارغ التحصیل شدم، اما موفق نشدم به عنوان کارمند یا کارشناس در سازمان میراث فرهنگی استخدام شوم، اما در این سال ها تمام تلاشم را انجام دادم. فعالیت اعم از آموزشی و پژوهشی و اینکه چقدر در رابطه با تخصصم در این زمینه موثر بوده ام و با ادارات مختلف دولتی مانند دانشگاه ها یا مؤسسات آموزشی خصوصی همکاری داشته ام. و اینکه وزارت میراث فرهنگی وجود ندارد نباید جلوی تربیت متخصص گرفته شود بلکه باید این سازوکار اصلاح شود. در واقع صورت مشکل را نباید پاک کرد، بلکه باید این مشکل را حل کرد. در آن زمان محدودیت های قانونی برای استخدام یا محدودیت های بودجه دولتی مانع استفاده از این متخصصان شد، اما بسیاری از فارغ التحصیلان خود مؤسساتی را در زمینه گردشگری، مرمت و صنایع دستی راه اندازی کرده اند. این کارشناس موزه تاکید کرد: تنها به اقدامات این کارشناسان و کاربرد آنها در خود میراث فرهنگی مربوط نمی شود، بسیاری از موزه های خصوصی، مراکز گردشگری و شرکت های خصوصی فعال در زمینه مرمت آثار یا بناهای تاریخی از کارشناسان و دانش آموختگان استفاده کردند. مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی همچنین رشته های این رشته بسیار سودآور و مستعد خوداشتغالی هستند و نیازی به استخدام نیروهای متخصص در این زمینه از سوی دولت نیست. باغبان افزود: فکر می کنم اگر مطالعه آماری انجام شود، درصد اشتغال تخصصی فارغ التحصیلان میراث فرهنگی در مقایسه با سایر رشته ها جزو بالاترین درصدها باشد. یک موسسه آموزشی خواهد بود پس این موضوع توجیهی برای تعطیلی آن مرکز نبود. یکی از اعضای هیئت علمی دانشگاه هنر اصفهان تصریح کرد: در نهایت قانونی برای واگذاری تمامی مراکز آموزش عالی وابسته به سازمان ها به تصویب رسیده است. درست یا غلط بودن این قانون برای من مهم نیست! بالاخره این یک قانون ملی است و همه سازمان ها و وزارتخانه ها باید دیر یا زود این کار را انجام دهند، اما مشکل اینجاست که این قانون نگفته است که مرکزی با این تجربه و ظرفیت بالا را تخریب کنید و به انحلال برسانید. این بخش از عملکرد مدیر ویرانگر بوده است. می توانستند این موسسه را با تمام تجربیات، اساتید و کارگاه های آموزشی در هر قالبی به وزارت علوم منتقل کنند. باغبان افزود: چند سال پیش زمزمه هایی مبنی بر ابراز علاقه دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران به این دانشکده به عنوان دانشکده میراث فرهنگی منتشر شد. برای پیوستن به دانشگاه تهران و شنیدیم که بقیه دانشگاه های مادر نمی خواهند آن را به عنوان مرکز آموزشی تخصصی رشته های میراث فرهنگی تخریب کنند و قبول کردند که فقط مدیریت آن از میراث فرهنگی به وزارتخانه منتقل شود. علم است و همچنان وجود دارد. . به نظر من این ضرر بزرگی است و اگر فقط تغییر مدیریت و جابجایی شامل حال فعلی آن می شد، چندان نگران کننده نبود. نگرانی از دست دادن نسل وجود دارد و اگر سه چهار دانشگاه بزرگ در کشور وجود داشت که همان رشته ها را تدریس می کردند، این نگرانی وجود نداشت. این کارشناس موزه ادامه داد: فرض کنید وزارت نفت یا نیرو مراکز آموزش عالی داشتند، در حالی که در کشور تعداد زیادی دانشگاه صنعتی داریم که به تنهایی رشته های این رشته ها را پوشش می دهند، در چنین مواردی نیازی به داشتن نیست. یک مرکز آموزش عالی، اما در کشور ما حتی دو دانشگاه بزرگ که دارای دانشکده های تخصصی باشد، میراثی نداریم و اگر از دانشگاه هنر اصفهان که این همه رشته مرمتی، موزه ای دارد، بگذریم، نداریم. هیچ دانشگاه دیگری مانند آن ندارم.

دیدگاهتان را بنویسید