میراث فرهنگی نیازی به بله ندارد!



خبر گردشگری فارسی: مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی یکی از اولین مراکز آموزشی در حوزه میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی بود که برای سازمان زیرمجموعه خود متخصص تربیت کرد، اما چند سالی است که این مرکز تعطیل شده و از آن زمان انتقاداتی نیز وجود دارد. سپس. . سپس. . سپس. . سپس. . سپس. . سپس. . سپس. . سپس. . سپس. . سپس. که مجموعه ای از میراث فرهنگی خالی از متخصص است. با توجه به خسارات ناشی از تعطیلی این مرکز و لزوم بازگشایی آن، بر اساس مصوبه شورای عالی اداری و همچنین انتقاداتی که در خصوص آموزش و بکارگیری نیروهای آموزش دیده در این مرکز وارد شده است، اقدام کرده است. گفتگو با تعدادی از کارشناسان میراث فرهنگی و فارغ التحصیلان این مرکز. . سعید فلاح فر یکی از فارغ التحصیلان مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی در رشته مرمت است اما از سال 82 با میراث فرهنگی همکاری نکرده و هم اکنون در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مشغول به کار است. فلاح فر درباره آسیب شناسی تعطیلی مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی گفت: این موضوع از دو جنبه قابل بررسی است؛ اداره کل میراث فرهنگی این تعطیلی را توجیه کرده است، مثلاً یکی از توجیهات این بود که چرا باید در نظام دانشگاهی افراد تربیت کنیم، رشته های مرتبط با حوزه میراث در دانشگاه ها ایجاد می شود و متخصص در این رشته ها تربیت می شود. . و ما برگزیدگان را جذب می کنیم، اما در واقعیت این اتفاق نیفتاده است. وی افزود: موضوع دیگر این است که سازمان میراث فرهنگی در سال های اخیر اعتماد خود را به بدنه کارشناسی از دست داده است. یعنی یک سازمان فرهنگی، هنری و علمی با اتفاقاتی که در ادغام سازمان میراث فرهنگی افتاد به یک ساختار سیاسی و اقتصادی تبدیل شد. در واقع آن نگاه به صنعت گردشگری به جای رسیدن به میراث فرهنگی، ماهیت علمی، فرهنگی و هنری آن را از بین برد و اندیشه های کسب درآمد و چیزهایی که در گردشگری دیده می شود به حوزه میراث فرهنگی نیز سرایت کرد. در این صورت کم کم اعتماد به بدنه کارشناسان کمتر و کمتر شد و به جایی رسید که معتقد بودند میراث فرهنگی نیازی به متخصص ندارد و به جای اینکه به دنبال کارشناسان درجه یک باشد به دنبال آنها است. . . . . . . . . . . سربازان و مدیران امروزی بیش از هر موجود دیگری هستند. تبدیل به میراث فرهنگی می شوند. این کارشناس مرمت با بیان اینکه این نگاه به جایگاه کارشناس در بدنه میراث فرهنگی طبیعتاً به معنای عدم نیاز به تربیت کارشناس است، افزود: در نتیجه آن نگاه دلیل وجود آموزش عالی است. کانون میراث فرهنگی در تفکر مدیران و نسل جدید گم شد. دیگر حساسیتی برای این موضوع وجود ندارد و نگاه اقتصادی حاکم به میراث فرهنگی به این موضوع دامن زد و این فکر به وجود آمد که پرداخت نکردن به چنین دانشگاهی به صرفه تر است. یکی از دانش آموختگان مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی گفت: مرکز آموزش عالی دو جنبه متفاوت داشت که قابل مقایسه نیست. یکی کسب دانش و توانایی میراث فرهنگی و دیگری ایجاد شور و نشاط و علاقه در دانش آموزان که گاهی مهمتر از دانش است. معمولا در دانشگاه ها به جنبه دانش دانشجویان پرداخته می شود اما این ویژگی برای دانشجویان در دانشکده میراث فرهنگی ایجاد شد. در دانشگاه ها دست نیافتنی است. بنابراین روحیه کارشناسی که در نسل تحصیلکرده دانشکده میراث فرهنگی وجود داشت در دانشجویان تازه واردی که از دانشگاه های مختلف فارغ التحصیل شده اند وجود ندارد. وی گفت: یک مدیر یا کارشناس که سال ها در صدا و سیما کار می کند ناگهان وارد میراث فرهنگی شد یا فردی که دارای مدرک فوق لیسانس عمران و فوق لیسانس مرمت است نیز شرکت مرمت خصوصی تاسیس کرده است. فردی که از ابتدا در این عرصه بوده است. است. و نمی توان آن را با عشق دنبال کرد. فردی که از ابتدا مهندسی عمران خوانده است، نگاه فرهنگی خود را تغییر نمی دهد، وجهه عمرانی خود را به دست آورده است. بنابراین علاقه این افراد به میراث فرهنگی را نمی توان با نسل تحصیلکرده هیئت علمی میراث فرهنگی مقایسه کرد. فلاح فر گفت: مرمت برای نسل ما شغل و درآمد نبود، برای ما یک وظیفه بود، اما ناگهان با نسلی مواجه شدیم که مرمت را یک وظیفه اخلاقی نمی دانند، بلکه شغل می دانند. این کارشناس مرمت در ادامه سخنان خود به وضعیت اشتغال فارغ التحصیلان مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی اشاره کرد و افزود: مرمت و موزه داری از اولین رشته هایی بود که وارد دانشکده میراث فرهنگی شد. رشته های ستاره دار در دفترچه کنکور به معنای تعهد خدمت به دانش آموزان این رشته هاست. و بعد از فارغ التحصیلی شروع به کار می کنند اما وقتی به فارغ التحصیلی رسیدیم این تعهد عملی نشد. از سوی دیگر این رشته ها که ستاره دار سازمان میراث فرهنگی بودند در استخدام های سازمان برنامه و بودجه قرار نگرفتند. در نتیجه، یک لیسانس ترمیم به دلیل تعهدش به خدمات نمی توانست در جای دیگری کار کند. وی افزود: میراث فرهنگی نه تنها تلاشی برای جذب فارغ التحصیلان این مرکز نکرد، بلکه به جای استخدام کارشناسان از دانشکده میراث فرهنگی، از سایر دانشگاه ها نیز نیرو جذب کرد. البته دلیل دیگری هم داشت. فلاح فر افزود: نسلی از مدیران میراث فرهنگی از توانایی های فارغ التحصیلان این دانشکده هراس داشتند. آنها فکر می کردند که دانش آموزان پس از فارغ التحصیلی به عنوان متخصصان معمولی کار می کنند، اما دریافتند که دانش آموزان بیش از آنچه فکر می کردند توانایی دارند. به همین دلیل احساس می کردند این نیروها باسوادتر و مطالبه گرتر از آنها هستند و از این موضوع می ترسیدند و ترجیح می دادند برای فرار از افرادی استفاده کنند که نه سواد و نه عرق دانش آموزان میراث فرهنگی را دارند. . خواسته ها. و انتقاداتی به این دانش آموزان. یکی از فارغ التحصیلان مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی درباره بازگشایی این مرکز گفت: مدیران میراث فرهنگی ابتدا باید بپذیرند که به مجموعه متخصصان آموزش دیده نیاز دارند و بدانند که سلسله مراتب رشد کارشناسی در نظام اداری میراث فرهنگی وجود دارد. باید طراحی و سپس بررسی شود که این دوره های کارشناسی در دانشگاه ها برگزار می شود وگرنه مرکز آموزش عالی احیا می شود. به نظر من با این روش آموزشی که در دانشگاه ها داریم بهتر است مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی را احیا کنیم. این مرکز علاوه بر ایجاد عرق و انگیزه، بالا بردن سطح دانش دانش آموزان می تواند باعث ایجاد تجربه شود. شرط ماندگاری آن این است که میراث فرهنگی معتقد باشد به کارشناس غیور، باسواد و علاقه مند نیاز دارد نه کارمند. میراث فرهنگی نیازی به بله ندارد! منبع خبر «الیست» است و اخبار گردشگری پارسی مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه موضوع را شایسته توجه می دانید به ماده 74 قانون تجارت الکترونیک مصوب 1392/10/17 مراجعه و کد (9258) را به همراه موضوع به شماره 09199028006 پیامک نمایید.خبر گردشگری نمونه است. بستر مبادلات الکترونیکی متشکل از متن، صوتی و تصویری، اخبار مربوط به نقض حقوق نویسندگان مندرج در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوای مغایر با قوانین ایران است. مسئول منابع و کاربران است

دیدگاهتان را بنویسید