انواع شتر در کویرهای ایران



شتر در میان اقوام ایرانی نقش برجسته ای دارد و در مناطق مختلف ایران نژادهای مختلفی از این حیوان وجود دارد. شاید در سفرهای کویری شترسواری را تجربه کرده باشید یا این حیوان را از نزدیک دیده باشید. اما جالب است بدانید که در میان اقوام مناطق خشک و کویری ایران، شتر از اهمیت بالایی برخوردار است. از نژادهای مختلف این پستاندار در تمام زمینه های تولید گوشت و شیر، شخم زدن، بارگیری، سوارکاری و … استفاده می شود کوهان از ویژگی های بارز شتر است که در پشت آن قرار گرفته و این حیوان را در برابر کم آبی مقاوم می کند. این حیوان که فقط ساربان‌های ماهر می‌توانند از عهده آن برآیند، اگرچه آرام است، اما وقتی احساس خطر می‌کند، مهارش سخت است. بسته به نژاد آن، رنگ شتر ممکن است قرمز، سیاه، زرد یا قهوه ای تیره باشد. این حیوان یکی از جاذبه های کویرهای ایران است. هر آنچه باید درباره شتر ایرانی بدانید: انواع شتر در ایران. شتر ترکمن. منبع عکس: desto3.com. شتر ترکمن شتر یک کوهانه است. این شتر بدنی قوی دارد و یکی از نژادهای شیری به شمار می رود. حدود 3300 شتر ترکمن در مناطق گرگان، ترکمن صحرا، خراسان شمالی و گنبد پراکنده است. اما از آنجایی که بازرگانان آذربایجانی در گذشته با منطقه ترکمن نشین صحرا روابط تجاری داشتند و این شترها را از ترکمن ها می خریدند، تعدادی از این شترها در آذربایجان شرقی دیده شده است. اما میانگین باری که می تواند تحمل کند 140 کیلوگرم است و قدرت حمل 35 تا 45 کیلومتر در روز را دارد. ترکمن ها شتر را با نام های مختلف «برگر»، «آرونا»، «لوک»، «مایا»، «کایانوف بلخی» و «نرجا» می نامند. شترهای ترکمن معمولاً به رنگ قهوه ای روشن یا قهوه ای تیره هستند و به دلیل داشتن پشم مجعد به راحتی از سایر نژادها متمایز می شوند. منبع عکس شتر بندری: سایت خبرگزاری صدا و سیما شتر بندری یکی از شترهای بار و سوار است. این شترها بیشتر در استان های هرمزگان، کرمان و بوشهر پراکنده هستند. وزن شتر بندری نسبت به سایر شترها کمتر است و در حرکت سریعتر است. این شتر یک کوهانه، لاغر و لاغر، کوتاه، عضلانی و در پشت شیب دار است و دارای پوستی نازک، موهای کوتاه و متراکم، بدنی کشیده، پاهای بلند و استخوان های قوی در عین لطیف بودن است. سر کوچک، پیشانی برجسته، گردن باریک و کوتاه و ران های عضلانی از دیگر خصوصیات ظاهری شتر بندری است. این شتر با نام های «رواحیه»، «پرنده» و «جماز» نیز شناخته می شود. شتر بلوچی یکی از نژادهایی است که گوشت و شیر آن بیشترین مصرف را دارد. البته تا حدی برای سوارکاری و بارگیری هم استفاده می کنند. اکثریت این جمعیت شتر در استان سیستان و بلوچستان و اطراف شهرهای زاهدان، خاش، چابهار و ایرانشهر پراکنده هستند. بسیاری از کالاهای قاچاق بین مرزنشینان پاکستان و ایران از طریق شتر بلوچی مبادله می شود. در واقع به دلیل پایین بودن قیمت شتر در مناطق مرزی، تجار پس از خرید این حیوان، آن را برای ذبح به استان های خراسان جنوبی، اصفهان، یزد، تهران، قم و سمنان می برند. شتر بلوچی مو کوتاه و قهوه ای رنگ است و از گروه شترهای تندرو است. شتر کالکویی منبع عکس: irandeserts.com شتر کالکوی بیشتر در استان فارس دیده می شود. این شتر در حدود 200 سال پیش همراه با طایفه کلکوی به اطراف قم برده شد و هنوز تعدادی از آنها در اطراف تهران و قم وجود دارد. قبلاً از شتر کلکوی در ارتش برای حمل بار و سواره نظام استفاده می شد و وظیفه نگهداری از آن بر عهده قبیله کلکوی بود. با انهدام هنگ شتر ارتش و تمایل اهالی قبیله کالکوی به سکونت، تعداد شترهای این قبیله کم کم کاهش یافت و اکنون تعدادی از شترهای کالکوی به صورت گله در منطقه پراکنده شده اند. مناطق استان های قم و فارس. اکنون جمعیت کل شتر کالکوی (ترکیب با سایر نژادهای شتر) حدود 1500 نفر است. شتر عربی منبع عکس: sciencenews.org شتر عربی بدنی قهوه ای گوشتی و عضلانی دارد. قد نرهای بالغ 1.8 تا 2.4 متر است. در حالی که ماده ها 1.7 تا 1.9 متر قد دارند. وزن نرها معمولاً بین 400 تا 690 کیلوگرم و وزن ماده ها بین 300 تا 450 کیلوگرم است. تعداد کمی از شترهای عربی در مناطق جنوبی ایران زندگی می کنند. از ویژگی های بارز شترهای عربی می توان به گردن بلند و خمیده، سینه باریک، کوهان (در مقایسه با دو شتر وحشی غربی اشاره کرد) و موهای بلند روی گلو، شانه ها و کوهان. . شترهای عربی عمدتاً در طول روز فعال هستند. آنها گله های 20 نفره را تشکیل می دهند که توسط یک نر غالب رهبری می شوند. آنها از شاخ و برگ و پوشش گیاهی بیابان تغذیه می کنند. جفت گیری این شترها سالانه اتفاق می افتد و در فصل بارندگی به اوج خود می رسد. ماده ها بعد از 15 ماه بارداری فرزندان خود را به دنیا می آورند. گونه وحشی شتر عربی بیش از 2000 سال است که در طبیعت دیده نشده است. این گونه به احتمال زیاد در حدود 4000 سال پیش در شبه جزیره عربستان اهلی شده است. شتر عربی اهلی به طور کلی در مناطق نیمه خشک تا خشک، عمدتاً در آفریقا، هند، پاکستان و شبه جزیره عربستان، با جمعیت قابل توجهی در استرالیا یافت می شود. محصولات این شتر از جمله گوشت و شیر آن در چندین قبیله در شمال آفریقا مورد استفاده قرار می گیرد. از شتر عربی معمولاً برای سواری و حمل حیوان استفاده می شود. جمعیت شترهای عربی در ایران بسیار کم است و فقط در مناطق جنوبی ایران به ویژه استان بوشهر دیده می شود. رنگ این شتر قرمز است و به شتر سرخ معروف است. شتر مهابادی در سایر مناطق ایران به ندرت دیده می شود و با نام های «مهبادی»، «مقبادی» و «بادی» نیز شناخته می شود. شتر دشتیستر دشتی بیشتر در استان بوشهر و نوار ساحلی خلیج فارس دیده می شود. این شترها عمدتاً قرمز و سیاه هستند و گاهی سفید نیز در آنها دیده می شود. برخی از شترهای بیابانی دارای بالاتنه قرمز رنگ و پهلوها، سینه و زیر شکم آنها سفید است. به این شتر شتر شلواری می گویند. این نژاد از نظر تولید پشم، گوشت و شیر بسیار حائز اهمیت بوده و از این نظر نسبت به سایر شترهای استان بوشهر برتری دارد. شتر زاهدان جمعیت شتر زاهدان در اطراف شهر زاهدان متمرکز است و تعدادی از آنها در یزد وجود دارد. این شتر زرد یکی از نژادهای شتر گوشتی است. شتر چینی منبع عکس: flickr.com شتر چینی در استان سیستان و بلوچستان وجود دارد و نام آن از ریشه پرورشی این نژاد گرفته شده است. شتر چینی از طریق چین و افغانستان به ایران آورده می شود. برخی از این شترها روی گردن و صورت خود آثاری به زبان چینی دارند. شتر چینی معمولا قهوه ای است و از نژاد شترهای گوشتی به حساب می آید. رنگ این شتر سیاه و قرمز است و پاهای آن کوتاهتر از سایر شترهای ایرانی است. نژاد شتر یزدی بیشتر به نژاد شتر گوشتی شباهت دارد. زیستگاه شترهای ایرانی بخش‌هایی از استان‌های گلستان، هرمزگان، کرمان، بوشهر، فارس، سیستان و بلوچستان، اصفهان، یزد، آذربایجان غربی و خراسان شمالی را می‌توان زیستگاه‌های اصلی شتر در ایران دانست. تعدادی از آنها نیز در استان های آذربایجان شرقی، خراسان جنوبی، تهران، قم و سمنان زندگی می کنند. ویژگی های کلی شتر منبع عکس: flickr.com شتر حیوانی نشخوارکننده و گیاهخوار است و از علف و شاخه درختان تغذیه می کند. این حیوان با قابلیت نوشیدن مقدار زیادی آب در مدت زمان کوتاه و ذخیره چربی در کوهان خود، مقاومت بالایی در برابر گرما و کم آبی در مناطق خشک دارد. شتر با نوشیدن حدود 115 لیتر آب در 15 دقیقه، نیاز بدن خود را تا حدود 20 روز برطرف می کند. این حیوان بسته به نژادش برای تولید گوشت و شیر، سواری، حمل بار، چرخاندن دستگاه آب میوه گیری، حرکت چرخ های شستشو و کشیدن کاه کشاورزی پرورش داده می شود. میانگین عمر یک شتر 40 تا 50 سال است. شتر حافظه ای قوی دارد، خاطرات آزار و اذیت در ذهنش می ماند و در زمان مناسب انتقام می گیرد. اصطلاح کینه شتر نیز از همین رفتار سرچشمه می گیرد. هنگامی که شتر احساس خطر می کند، رفتار مخاطره آمیزی از خود نشان می دهد و هیچ چیز نمی تواند جلوی آن را بگیرد. اما در شرایط عادی بسیار مطیع است. مراقبت از شتر توسط ساربان های مجرب و ماهر در این زمینه انجام می شود و افراد عادی قادر به درمان، تخلیه، بارگیری و راندن شتر نیستند. همچنین می توانید دیدگاه ها و اطلاعات خود را در مورد انواع شتر با کجارو به اشتراک بگذارید. چند سوال متداول چه نوع شترهایی در ایران زندگی می کنند؟ شتر بدون آب چقدر می تواند زنده بماند؟ کدام نژاد بیشترین جمعیت شتر را در ایران دارد؟ کدام نژاد شتر ایرانی دو کوهانه است؟ در حال حاضر به جز شتر چینی، تمامی شترهای ایرانی یک کوهانه هستند. منبع عکس روی جلد: marches-lointaines.com

دیدگاهتان را بنویسید