میراث فرهنگی نیازی به بله ندارد!


خبر گردشگری فارسی: مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی یکی از اولین مراکز آموزشی در حوزه میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی بود که برای سازمان زیرمجموعه خود متخصص تربیت کرد، اما این مرکز چند سالی است که تعطیل شده است و پس از آن انتقاداتی وجود دارد که مجموعه ای از میراث فرهنگی خالی از متخصص و متخصص است. وی با توجه به خسارات ناشی از تعطیلی این مرکز و ضرورت بازگشایی آن، با توجه به مصوبه شورای عالی اداری و همچنین انتقاداتی که نسبت به آموزش و بکارگیری نیروهای آموزش دیده در این مرکز وارد شده است، اقدام کرده است. گفتگو با تعدادی از کارشناسان میراث فرهنگی و فارغ التحصیلان این مرکز. . سعید فلاح فر یکی از فارغ التحصیلان مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی در رشته مرمت است اما از سال 82 با میراث فرهنگی همکاری نکرده و هم اکنون در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مشغول به کار است. فلاح فر درباره آسیب شناسی تعطیلی مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی گفت: این موضوع از دو جنبه قابل بررسی است؛ اداره کل میراث فرهنگی این تعطیلی را توجیه کرده است، مثلاً یکی از توجیهات این بود که در نظام دانشگاهی چرا باید افراد تربیت کنیم، رشته های مرتبط با حوزه میراث در دانشگاه ها ایجاد می شود و در این زمینه ها متخصص تربیت می شود. و ما برگزیدگان را جذب می کنیم، اما در واقع این اتفاق نیفتاده است. وی افزود: موضوع دیگر این است که سازمان میراث فرهنگی در سال های اخیر اعتماد خود را به بدنه کارشناسی از دست داده است. یعنی یک سازمان فرهنگی، هنری و علمی با اتفاقاتی که در ادغام سازمان میراث فرهنگی افتاد به یک ساختار سیاسی و اقتصادی تبدیل شد. در واقع آن نگاه به صنعت گردشگری به جای رسیدن به میراث فرهنگی، ماهیت علمی، فرهنگی و هنری آن را از بین برد و ایده های کسب درآمد و چیزهایی که در گردشگری دیده می شود به حوزه میراث فرهنگی نیز سرایت کرد. در این صورت کم کم اعتماد به بدنه کارشناسان کمتر و کمتر شد و به جایی رسید که معتقد بودند میراث فرهنگی نیازی به متخصص ندارد و به جای اینکه به دنبال کارشناسان درجه یک باشد به دنبال این است. سربازان اداری و مدیران امروزی عمدتاً از سایر نهادها هستند. تبدیل به میراث فرهنگی می شوند. این کارشناس مرمت با بیان اینکه این نگاه به جایگاه کارشناس در بدنه میراث فرهنگی طبیعتاً به معنای عدم نیاز به تربیت کارشناس است، افزود: در نتیجه آن نگاه دلیل وجود آموزش عالی است. مرکز میراث فرهنگی در تفکر مدیران و نسل جدید گم شد. دیگر حساسیتی برای این موضوع وجود ندارد و نگاه اقتصادی حاکم به میراث فرهنگی بیشتر به این موضوع دامن زد و این فکر به وجود آمد که هزینه نکردن برای چنین دانشگاهی به صرفه تر است. یکی از دانش آموختگان مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی تصریح کرد: مرکز آموزش عالی دو وجه متفاوت داشت که قابل مقایسه نیست. یکی فراگیری دانش و توانایی میراث فرهنگی و دیگری ایجاد غیرت و علاقه و اشتیاق در دانش آموزان که گاه مهمتر از دانش است. معمولاً در دانشگاه ها به جنبه دانش دانشجویان پرداخته می شود اما این ویژگی برای دانشجویان در دانشکده میراث فرهنگی ایجاد شد. در دانشگاه ها دست نیافتنی است. بنابراین عرق لیسانسی که در نسل تحصیلکرده دانشکده میراث فرهنگی وجود داشت در دانشجویان جدیدالورود فارغ التحصیل از دانشگاه های مختلف وجود ندارد. وی گفت: مدیر یا کارشناس که سال ها در صدا و سیما کار می کند ناگهان وارد میراث فرهنگی شده یا فردی که دارای مدرک فوق لیسانس عمران و فوق لیسانس مرمت است نیز شرکت مرمت خصوصی تاسیس کرده است مانند فردی که از ابتدا در این زمینه بوده است. و با عشق دنبالش کرده، نمی شود. فردی که از ابتدا مهندسی عمران خوانده با فوق لیسانس نگاه فرهنگی خود را تغییر نمی دهد، وجهه عمرانی خود را به دست آورده است. بنابراین، علاقه این افراد به میراث فرهنگی را نمی توان با نسل تحصیلکرده هیئت علمی میراث فرهنگی مقایسه کرد. فلاح فر گفت: مرمت برای نسل ما شغل و درآمد نبود، برای ما نوعی وظیفه بود، اما ناگهان با نسلی مواجه شدیم که مرمت را یک وظیفه اخلاقی نمی دانند، بلکه آن را شغل می دانند. این کارشناس مرمت در ادامه سخنان خود به وضعیت اشتغال فارغ التحصیلان مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی اشاره کرد و افزود: مرمت و موزه داری که جزو اولین رشته هایی بود که وارد دانشکده میراث فرهنگی شد. رشته های ستاره دار در دفترچه کنکور یعنی دانش آموزان این رشته ها تعهد خدمت دارند. و بعد از فارغ التحصیلی شروع به کار می کنند اما وقتی به فارغ التحصیلی رسیدیم این تعهد عملی نشد. از سوی دیگر این رشته ها که ستاره دار سازمان میراث فرهنگی بودند در استخدام های سازمان برنامه و بودجه قرار نگرفتند. در نتیجه، یک لیسانس مرمت به دلیل تعهدی که به خدمت داشت، نتوانست در جای دیگری کار کند. وی افزود: میراث فرهنگی نه تنها برای جذب فارغ التحصیلان این مرکز تلاشی نکرد، بلکه به جای استخدام کارشناسان از دانشکده میراث فرهنگی، از سایر دانشگاه ها نیز نیرو جذب کرد. البته دلیل دیگری هم داشت. فلاح فر افزود: نسلی از مدیران میراث فرهنگی از توانایی های فارغ التحصیلان این دانشکده هراس داشتند. آنها فکر می کردند که دانش آموزان پس از فارغ التحصیلی به عنوان یک متخصص معمولی کار می کنند، اما دریافتند که دانش آموزان بیش از آنچه فکر می کردند توانایی دارند. به همین دلیل احساس می کردند که این نیروها باسوادتر و مطالبه گرتر از آنها هستند و از این موضوع می ترسیدند و ترجیح می دادند افرادی را جذب کنند که نه سواد و نه عرق بچه های دانشکده میراث فرهنگی را دارند تا از مطالبات فرار کنند. و انتقادات به این دانش آموزان. فارغ التحصیل مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی درباره بازگشایی این مرکز گفت: مدیران میراث فرهنگی ابتدا باید بپذیرند که به مجموعه متخصصان آموزش دیده نیاز دارند و بدانند که سلسله مراتب رشد کارشناسی در نظام اداری میراث فرهنگی وجود دارد. باید طراحی شود و بعد بررسی شود که این آموزش های کارشناسی باید در دانشگاه ها اتفاق بیفتد وگرنه مرکز آموزش عالی را احیا می کنند. به نظر من با این روش آموزشی که در دانشگاه ها داریم بهتر است مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی را احیا کنیم. این مرکز علاوه بر ایجاد عرق و انگیزه، بالا بردن سطح دانش دانش آموزان می تواند باعث ایجاد تجربه شود. شرط ماندگاری آن این است که میراث فرهنگی معتقد باشد به کارشناس غیور، باسواد و علاقه مند نیاز دارد نه کارمند. میراث فرهنگی نیازی به بله ندارد! منبع خبر «الیشات» است و اخبار گردشگری پارسی مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. در صورتی که مطلب را شایسته توجه می دانید، با استناد به ماده 74 قانون تجارت الکترونیک مصوب 1392/10/17، کد (9258) را به همراه موضوع به همراه موضوع به شماره 09199028006 پیامک نمایید. اخبار گردشگری یک نمونه است. بستر مبادلات الکترونیکی متن، صوت و تصویر است، مسئولیت تضییع حقوق نویسندگان مندرج در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هرگونه محتوای مغایر با قوانین ایران بر عهده خبر است. منبع و کاربران

دیدگاهتان را بنویسید